Çağımızın en görünmez ama en güçlü bağımlılıklarından biri: sosyal medya. Her gün elimizde, cebimizde, hatta uykumuzun arasında bile bizimle. Peki, farkında olmadan ne kadarını ona veriyoruz?
Bundan yıllar önce bir çağın MSN anıları vardı. Basit bir emoji göndermek bile heyecan yaratırdı. Bugün ise o masum iletişim, dev bir sektöre dönüştü. Üstelik bu sektör artık herkesin hayatının tam ortasında. Öyle ki, 75 yaşındaki anneannemin bana reels göndermesiyle bu dönüşümün hızını daha net anladım. Gerçekten bir zaman sıçraması yaşıyoruz.
Anneannemin gönderdiği içeriklere bakarsanız tablo daha da ilginç: Yeni açılan mekân önerileri videoları, bir haftada 20 yaş gençleştirdiğini iddia eden krem linkleri… Günde ortalama 30 reels, bazen 50’yi bile geçiyor. Üstelik izleyip tepki vermediğimde arayıp neden bakmadığımı soruyor. Tatlı mı tatlı ama bir o kadar da bağımlı, benim güzelliğim.
İşin daha çarpıcı tarafı ise şu: Sosyal medyada geçirdiği saatler arttıkça, bana vişneli yaprak sarması yapmayı bıraktı çünkü vakti kalmıyor. Artık bu bağımlılığın yaşı kalmadı sevgili okurum…
Gençlere gelirsek durum çok daha derin. Dışarı çıkan gençlere bakın: Ellerinde telefon, sohbet ise minimum seviyede. Sanki bir araya gelme amaçları sohbet etmek değil, o “mükemmel kahve fotoğrafını” paylaşmak. “Sonunda kavuştuk” notlarıyla paylaşılan fotoğrafların arkasında, aslında tam anlamıyla yaşanmayan anlar var. Çünkü o anlar, filtre ayarlamaları ve ışık düzenlemeleri arasında kayboluyor.
Biz bir araştırma şirketi olarak gençlerin sosyal medyada geçirdiği süreleri inceledik. Ortaya çıkan tablo düşündürücü.
Peki o zamanlarda neler yapılabilirdi? Yeni bir hobi edinmek, bir kitap okumak, bir şeyler üretmek… Ama artık “vaktim yok” demek daha kolay. Oysa gerçek şu: Vakit var, ama doğru kullanılmıyor.
Bir diğer sorun ise uyku düzensizliği. Gece geç saatlere kadar süren ekran maratonu… Peki sorun nerede yoksa bitmek bilmeyen reels akışında mı?
Burada önemli bir noktayı özellikle vurgulamak isterim: Bu yazı sosyal medyaya karşı bir eleştiri değil. Benim de sosyal medyam var. Sorun, kullanımda değil; aşırılıkta. Çünkü her şeyin fazlası zarar. Dozunda kullanıldığında sosyal medya, aslında oldukça güçlü ve faydalı bir iletişim aracı. İnsanları yeniden buluşturuyor, bağları güçlendiriyor.
Ama hiçbir şey, sevdiklerimizin sesini duymanın yerini tutmuyor. Bir mesajla bayramlaşmakla, arayıp hâl hatır sormak aynı şey değil.
Kısacası; sosyal medyanın hem güzel hem de yorucu bir yüzü var. Mesele, hangisini beslediğimizde.
Siz siz olun… Kaydırmadan önce bir durun. Gerçek hayat, ekranın dışında akıyor.
YAZAR MASASI 
Yorum bırakın